Opis
Bazylika San Pietro in Vincoli stoi na wzgórzu Oppio, w dzielnicy Monti w Rzymie. Słynie z dwóch rzeczy: przechowuje łańcuchy świętego Piotra i mieści grobowiec papieża Juliusza II z Mojżeszem Michała Anioła.
Mojżesz siedzi pośrodku pomnika, w prawym ramieniu transeptu, ma dwa metry trzydzieści pięć wysokości. Broda spływa mu na pierś, ciało skręca się gwałtownie. Według legendy Michał Anioł uderzył go młotkiem w kolano: „Dlaczego nie mówisz?”.
Rogi na czole wzięły się z pomyłki: Michał Anioł odczytał jako rogi to, co w tekście hebrajskim miało być promieniami światła. Dwadzieścia pięć lat po ukończeniu obrócił głowę posągu, może by odwrócić wzrok od łańcuchów.
Mojżesz to tylko jeden element grobowca mniejszego niż w marzeniach. Papież Juliusz II w 1505 roku zamówił pomnik z ponad czterdziestoma posągami. Projekt zmieniano sześć razy, Michał Anioł mówił o „tragedii grobowca”, a w końcu posągów było siedem.
Są też łańcuchy świętego Piotra, pod ołtarzem głównym, w relikwiarzu z pozłacanymi brązowymi drzwiczkami z 1477 roku. Według tradycji łańcuchy przywiezione z Jerozolimy, zbliżone do tych z rzymskiego więzienia, zrosły się ze sobą.
Kościół ufundowała cesarzowa Eudoksja, która kazała go budować od 432 roku: dlatego nazywa się go też bazyliką Eudoksjańską. Konsekrowano go w 439 roku. W środku dwadzieścia doryckich kolumn z greckiego marmuru dzieli przestrzeń na trzy nawy.
Na suficie wyróżnia się fresk Giovanniego Battisty Parodiego z 1706 roku, przedstawiający cud łańcuchów. W pobliżu wejścia znajduje się grobowiec florenckich malarzy Antonia i Piera del Pollaiolo.
W krypcie pod ołtarzem przechowywany jest sarkofag siedmiu braci Machabeuszów, męczenników z II wieku p.n.e., czczonych także przez chrześcijan. Odnaleziono go w 1876 roku podczas prac w prezbiterium.
Mojżesz siedzi pośrodku pomnika, w prawym ramieniu transeptu, ma dwa metry trzydzieści pięć wysokości. Broda spływa mu na pierś, ciało skręca się gwałtownie. Według legendy Michał Anioł uderzył go młotkiem w kolano: „Dlaczego nie mówisz?”.
Rogi na czole wzięły się z pomyłki: Michał Anioł odczytał jako rogi to, co w tekście hebrajskim miało być promieniami światła. Dwadzieścia pięć lat po ukończeniu obrócił głowę posągu, może by odwrócić wzrok od łańcuchów.
Mojżesz to tylko jeden element grobowca mniejszego niż w marzeniach. Papież Juliusz II w 1505 roku zamówił pomnik z ponad czterdziestoma posągami. Projekt zmieniano sześć razy, Michał Anioł mówił o „tragedii grobowca”, a w końcu posągów było siedem.
Są też łańcuchy świętego Piotra, pod ołtarzem głównym, w relikwiarzu z pozłacanymi brązowymi drzwiczkami z 1477 roku. Według tradycji łańcuchy przywiezione z Jerozolimy, zbliżone do tych z rzymskiego więzienia, zrosły się ze sobą.
Kościół ufundowała cesarzowa Eudoksja, która kazała go budować od 432 roku: dlatego nazywa się go też bazyliką Eudoksjańską. Konsekrowano go w 439 roku. W środku dwadzieścia doryckich kolumn z greckiego marmuru dzieli przestrzeń na trzy nawy.
Na suficie wyróżnia się fresk Giovanniego Battisty Parodiego z 1706 roku, przedstawiający cud łańcuchów. W pobliżu wejścia znajduje się grobowiec florenckich malarzy Antonia i Piera del Pollaiolo.
W krypcie pod ołtarzem przechowywany jest sarkofag siedmiu braci Machabeuszów, męczenników z II wieku p.n.e., czczonych także przez chrześcijan. Odnaleziono go w 1876 roku podczas prac w prezbiterium.