Opis
Katakumby Domitylli to chrześcijański cmentarz wykuty pod polami przy Via Ardeatina, na południowych obrzeżach Rzymu. Galerie na kilku poziomach biegną w tufie, z grobami, kaplicami i freskami z II–IV wieku.
Schodzi się do bazyliki świętych Nereusza i Achillesa, zbudowanej na grobie dwóch męczenników w latach 390–395. Kolumienka cyborium wciąż pokazuje scenę męczeństwa Achillesa: żołnierz gotowy go ściąć.
Są też freski: matrona Veneranda wprowadzana do raju przez męczennicę Petronillę, Dobry Pasterz i Epifania z czterema Mędrcami, rzadka. Cubiculum Ampliata ma malowidła o tematyce pogańskiej w chrześcijańskim grobie. Świętą Petronillę uważano za córkę świętego Piotra tylko dlatego, że jej imię wydawało się pochodzić od Petrus.
Inny słynny rejon to hypogeum Flawiuszów: powstałe w II wieku i pierwotnie pogańskie, ma ozdobioną galerię, w której otwierają się cztery wielkie nisze na sarkofagi najważniejszych członków rodziny.
Nazwa pochodzi od kobiety z rodziny cesarzy. Flawiusze byli dynastią Wespazjana i Koloseum, ale niektórzy z nich przyjęli chrześcijaństwo i byli prześladowani. Flawia Domitylla była właścicielką terenu, na którym powstał cmentarz.
Tu chrześcijanie i poganie długo spoczywali obok siebie. Potem przyszli męczennicy: Nereusz i Achilles przyciągali pielgrzymów przez wieki, a papież Damazy zamienił ich kryptę w bazylikę. W IX wieku relikwie przeniesiono do miasta, bo okolice stały się niebezpieczne.
Katakumby zostały opuszczone i zapomniane, aż odkrył je na nowo Antonio Bosio pod koniec XVI wieku. W 1965 roku, na kilka dni przed zakończeniem Soboru Watykańskiego II, podpisano tu Pakt Katakumb.
Galerie rozchodzą się w siedmiu rejonach, wszystkich wcześniejszych niż Konstantyn, i rozwijają się głównie na dwóch poziomach, z trzecim i czwartym w niektórych miejscach. Innym rejonem jest rejon schodów z mozaiką. Przed podziemnym wejściem, na otwartym powietrzu, są ślady najstarszego cmentarza: kolumbaria, mauzolea i groby z I wieku p.n.e.
Schodzi się do bazyliki świętych Nereusza i Achillesa, zbudowanej na grobie dwóch męczenników w latach 390–395. Kolumienka cyborium wciąż pokazuje scenę męczeństwa Achillesa: żołnierz gotowy go ściąć.
Są też freski: matrona Veneranda wprowadzana do raju przez męczennicę Petronillę, Dobry Pasterz i Epifania z czterema Mędrcami, rzadka. Cubiculum Ampliata ma malowidła o tematyce pogańskiej w chrześcijańskim grobie. Świętą Petronillę uważano za córkę świętego Piotra tylko dlatego, że jej imię wydawało się pochodzić od Petrus.
Inny słynny rejon to hypogeum Flawiuszów: powstałe w II wieku i pierwotnie pogańskie, ma ozdobioną galerię, w której otwierają się cztery wielkie nisze na sarkofagi najważniejszych członków rodziny.
Nazwa pochodzi od kobiety z rodziny cesarzy. Flawiusze byli dynastią Wespazjana i Koloseum, ale niektórzy z nich przyjęli chrześcijaństwo i byli prześladowani. Flawia Domitylla była właścicielką terenu, na którym powstał cmentarz.
Tu chrześcijanie i poganie długo spoczywali obok siebie. Potem przyszli męczennicy: Nereusz i Achilles przyciągali pielgrzymów przez wieki, a papież Damazy zamienił ich kryptę w bazylikę. W IX wieku relikwie przeniesiono do miasta, bo okolice stały się niebezpieczne.
Katakumby zostały opuszczone i zapomniane, aż odkrył je na nowo Antonio Bosio pod koniec XVI wieku. W 1965 roku, na kilka dni przed zakończeniem Soboru Watykańskiego II, podpisano tu Pakt Katakumb.
Galerie rozchodzą się w siedmiu rejonach, wszystkich wcześniejszych niż Konstantyn, i rozwijają się głównie na dwóch poziomach, z trzecim i czwartym w niektórych miejscach. Innym rejonem jest rejon schodów z mozaiką. Przed podziemnym wejściem, na otwartym powietrzu, są ślady najstarszego cmentarza: kolumbaria, mauzolea i groby z I wieku p.n.e.