Opis
Palazzo Barberini to barokowa rezydencja rodziny papieża Urbana VIII, przy via delle Quattro Fontane, kilka kroków od piazza Barberini. W środku mieści się jedna z wielkich pinakotek Rzymu, Galleria Nazionale d'Arte Antica, z arcydziełami od Rafaela po Caravaggia.
Sam pałac jest już dziełem sztuki. Rozpoczął go Carlo Maderno w 1625 roku, ale od 1629 budowę przejął Bernini, a obok wciąż był Borromini. Fasada otwiera się trzema kondygnacjami arkad, z kolumnami doryckimi, jońskimi i koryncką.
Perłą malarstwa jest sufit wielkiej sali: Triumf Boskiej Opatrzności, wymalowany we freskach przez Pietra da Cortonę w latach 1632–1639. Perspektywa z dołu do góry jest tak potężna, że postaci zdają się wychodzić ze sklepienia.
A potem muzeum. Są tu Fornarina Rafaela i Judyta i Holofernes Caravaggia, a także dzieła Filippa Lippiego, Tycjana, El Greca, Holbeina, Guida Reniego i Guercina.
Warto uważnie obejrzeć dwie klatki schodowe: kwadratowe schody Berniniego w skrzydle północnym i spiralne schody Borrominiego w południowym. Dwóch geniuszy na jednej budowie, którzy odpowiadają sobie z odległości i wcale nie są do siebie podobni.
Barberinowie żyli z rozmachem. W pałacu był teatr, otwarty w 1639 roku, w którym wystawiano opery z dekoracjami i maszynerią zaprojektowanymi przez Berniniego. W ogrodzie, wówczas prawdziwym parku włoskim, trzymano nawet strusie i wielbłądy.
W 1934 roku historia przybrała zły obrót. Dekret pozwolił spadkobiercom sprzedać kolekcję, około 640 obrazów, w zamian za zaledwie 16 płócien. Dürer, Caravaggio, Guercino i Poussin wyjechali za granicę. Skandal był tak wielki, że doprowadził do nowych przepisów o ochronie zabytków.
Państwo kupiło pałac w 1949 roku, ale klub oficerski zajmował jego sale przez dziesięciolecia. Dopiero w 2006 roku galeria dostała go w całości: wcześniej mogła wystawiać zaledwie jedną piątą swoich dzieł.
Galerię założono w 1895 roku z dzieł pochodzących z kolekcji prywatnych i z Monte di Pietà. Pałac ma fasadę o siedmiu przęsłach, a przy wejściu od ulicy kratę z wielkimi atlantami wyrzeźbionymi przez Adama Tadoliniego.
Koniecznie zobacz
• Sufit Pietra da Cortony.
• Fornarinę Rafaela.
• Judytę i Holofernesa Caravaggia.
• Schody Berniniego i Borrominiego.
Czy wiesz, że…?
• Według tradycji Fornarina to Margherita Luti, córka piekarza z Zatybrza, ukochana Rafaela. Ale jest to dalekie od pewności.
• W 1947 roku w salonach pałacu narodziła się Włoska Partia Socjalistyczna Ludzi Pracy.
Sam pałac jest już dziełem sztuki. Rozpoczął go Carlo Maderno w 1625 roku, ale od 1629 budowę przejął Bernini, a obok wciąż był Borromini. Fasada otwiera się trzema kondygnacjami arkad, z kolumnami doryckimi, jońskimi i koryncką.
Perłą malarstwa jest sufit wielkiej sali: Triumf Boskiej Opatrzności, wymalowany we freskach przez Pietra da Cortonę w latach 1632–1639. Perspektywa z dołu do góry jest tak potężna, że postaci zdają się wychodzić ze sklepienia.
A potem muzeum. Są tu Fornarina Rafaela i Judyta i Holofernes Caravaggia, a także dzieła Filippa Lippiego, Tycjana, El Greca, Holbeina, Guida Reniego i Guercina.
Warto uważnie obejrzeć dwie klatki schodowe: kwadratowe schody Berniniego w skrzydle północnym i spiralne schody Borrominiego w południowym. Dwóch geniuszy na jednej budowie, którzy odpowiadają sobie z odległości i wcale nie są do siebie podobni.
Barberinowie żyli z rozmachem. W pałacu był teatr, otwarty w 1639 roku, w którym wystawiano opery z dekoracjami i maszynerią zaprojektowanymi przez Berniniego. W ogrodzie, wówczas prawdziwym parku włoskim, trzymano nawet strusie i wielbłądy.
W 1934 roku historia przybrała zły obrót. Dekret pozwolił spadkobiercom sprzedać kolekcję, około 640 obrazów, w zamian za zaledwie 16 płócien. Dürer, Caravaggio, Guercino i Poussin wyjechali za granicę. Skandal był tak wielki, że doprowadził do nowych przepisów o ochronie zabytków.
Państwo kupiło pałac w 1949 roku, ale klub oficerski zajmował jego sale przez dziesięciolecia. Dopiero w 2006 roku galeria dostała go w całości: wcześniej mogła wystawiać zaledwie jedną piątą swoich dzieł.
Galerię założono w 1895 roku z dzieł pochodzących z kolekcji prywatnych i z Monte di Pietà. Pałac ma fasadę o siedmiu przęsłach, a przy wejściu od ulicy kratę z wielkimi atlantami wyrzeźbionymi przez Adama Tadoliniego.
Koniecznie zobacz
• Sufit Pietra da Cortony.
• Fornarinę Rafaela.
• Judytę i Holofernesa Caravaggia.
• Schody Berniniego i Borrominiego.
Czy wiesz, że…?
• Według tradycji Fornarina to Margherita Luti, córka piekarza z Zatybrza, ukochana Rafaela. Ale jest to dalekie od pewności.
• W 1947 roku w salonach pałacu narodziła się Włoska Partia Socjalistyczna Ludzi Pracy.