Opis
Palazzo Massimo alle Terme to główna siedziba Museo Nazionale Romano, tuż obok dworca Termini w Rzymie. Zgromadzono tu to, co najlepsze w sztuce starożytnego Rzymu: portrety, posągi, freski, mozaiki i biżuterię.
W marcu 1885 roku na Kwirynale archeolog Rodolfo Lanciani zobaczył, jak z ziemi wyłania się siedzący człowiek z brązu, „jakby budził się z długiego snu”. Powiedział, że nigdy nie przeżył podobnego wzruszenia. Był to Pięściarz w spoczynku.
Parter i pierwsze piętro poświęcono posągom i portretom, od późnej republiki po dynastię julijsko-klaudyjską. Drugie piętro mieści dekoracje luksusowych willi, których w Rzymie zachowało się mniej niż w Pompejach, ale są najwyższej jakości.
Prawdziwym skarbem jest malowany ogród willi Liwii w Prima Porta: drzewa owocowe, kwiaty i ptaki na ścianach jednej sali. Obok znajdują się cztery odtworzone pomieszczenia willi z Farnesiny, z około 20 r. p.n.e.
Na parterze nie może zabraknąć Augusta z via Labicana, cesarza z zasłoniętą głową jako najwyższego kapłana. Potem Dziewczyna z Anzio, Śpiący Hermafrodyt i Dyskobol Lancellottich, rzymska kopia słynnego atlety Myrona.
Zaraz za kasami stoi kolosalny siedzący posąg kobiety z kolorowych marmurów, pochodzący z Awentynu. Odrestaurowany jako Minerwa, według nowszych badań przedstawiał Kybele, Wielką Matkę, anatolijską boginię, której kult dotarł do Rzymu podczas drugiej wojny punickiej.
W galeriach portretów anonimowe twarze ustawiono jak galerię przodków, tak jak bywało w rzymskich domach. Do najbardziej znanych należy generał z Tivoli z I wieku p.n.e.: surowa twarz, wierna realizmowi tradycji italskiej.
Pałac w stylu neocinquecentowym zbudowano w latach 1883–1886 według projektu Camilla Pistrucciego, z woli jezuity z rodziny Massimo, jako kolegium. Zajął miejsce XVI-wiecznej willi, która zniknęła przy budowie dworca.
Państwo kupiło go w 1981 roku. Parter otwarto w 1995, resztę w 1998. W podziemiach mieści się wielki gabinet numizmatyczny, z monetami starożytnymi, średniowiecznymi i nowożytnymi, w tym kolekcją Wiktora Emanuela III, oraz zbiór rzymskiej biżuterii.
Przechowuje się tu także mumię z Grottarossa, około ośmioletnią dziewczynkę żyjącą w II wieku n.e. To jedyna znaleziona mumia z epoki rzymskiej, odkryta w sarkofagu przy via Cassia razem z wyposażeniem.
Koniecznie zobacz
• Pięściarza w spoczynku.
• Malowany ogród willi Liwii.
• Augusta z via Labicana.
• Mumię z Grottarossa.
Czy wiesz, że…?
• W podziemiach wystawiono insygnia cesarskie znalezione w 2005 roku u podnóża Palatynu, ukryte w skórzanej torbie.
• Portret ze złoconego brązu przedstawia Aleksandra Wielkiego, rozpoznawalnego po loku nad czołem.
W marcu 1885 roku na Kwirynale archeolog Rodolfo Lanciani zobaczył, jak z ziemi wyłania się siedzący człowiek z brązu, „jakby budził się z długiego snu”. Powiedział, że nigdy nie przeżył podobnego wzruszenia. Był to Pięściarz w spoczynku.
Parter i pierwsze piętro poświęcono posągom i portretom, od późnej republiki po dynastię julijsko-klaudyjską. Drugie piętro mieści dekoracje luksusowych willi, których w Rzymie zachowało się mniej niż w Pompejach, ale są najwyższej jakości.
Prawdziwym skarbem jest malowany ogród willi Liwii w Prima Porta: drzewa owocowe, kwiaty i ptaki na ścianach jednej sali. Obok znajdują się cztery odtworzone pomieszczenia willi z Farnesiny, z około 20 r. p.n.e.
Na parterze nie może zabraknąć Augusta z via Labicana, cesarza z zasłoniętą głową jako najwyższego kapłana. Potem Dziewczyna z Anzio, Śpiący Hermafrodyt i Dyskobol Lancellottich, rzymska kopia słynnego atlety Myrona.
Zaraz za kasami stoi kolosalny siedzący posąg kobiety z kolorowych marmurów, pochodzący z Awentynu. Odrestaurowany jako Minerwa, według nowszych badań przedstawiał Kybele, Wielką Matkę, anatolijską boginię, której kult dotarł do Rzymu podczas drugiej wojny punickiej.
W galeriach portretów anonimowe twarze ustawiono jak galerię przodków, tak jak bywało w rzymskich domach. Do najbardziej znanych należy generał z Tivoli z I wieku p.n.e.: surowa twarz, wierna realizmowi tradycji italskiej.
Pałac w stylu neocinquecentowym zbudowano w latach 1883–1886 według projektu Camilla Pistrucciego, z woli jezuity z rodziny Massimo, jako kolegium. Zajął miejsce XVI-wiecznej willi, która zniknęła przy budowie dworca.
Państwo kupiło go w 1981 roku. Parter otwarto w 1995, resztę w 1998. W podziemiach mieści się wielki gabinet numizmatyczny, z monetami starożytnymi, średniowiecznymi i nowożytnymi, w tym kolekcją Wiktora Emanuela III, oraz zbiór rzymskiej biżuterii.
Przechowuje się tu także mumię z Grottarossa, około ośmioletnią dziewczynkę żyjącą w II wieku n.e. To jedyna znaleziona mumia z epoki rzymskiej, odkryta w sarkofagu przy via Cassia razem z wyposażeniem.
Koniecznie zobacz
• Pięściarza w spoczynku.
• Malowany ogród willi Liwii.
• Augusta z via Labicana.
• Mumię z Grottarossa.
Czy wiesz, że…?
• W podziemiach wystawiono insygnia cesarskie znalezione w 2005 roku u podnóża Palatynu, ukryte w skórzanej torbie.
• Portret ze złoconego brązu przedstawia Aleksandra Wielkiego, rozpoznawalnego po loku nad czołem.