Opis
Palazzo Borghese to jeden z wielkich pałaców Rzymu, między Via di Ripetta a Piazza Borghese, na Polu Marsowym. Rzymianie nazywają go „klawesynem” Borghese, bo widziany z góry ma kształt klawesynu. Dziś jest budynkiem prywatnym, ale jego dziedziniec warto zobaczyć.
Budowa ruszyła w 1561 roku według projektu Vignoli i pałac przechodził z rąk do rąk, aż w 1586 roku kupił go hiszpański kardynał Pedro de Deza Manuel. Główne prace wykonano w latach 1590–1613, za kardynała Camilla Borghese, późniejszego papieża Pawła V.
„Klawiatura” to krótszy bok od strony Tybru, niewielka fasada z dwiema kondygnacjami i dwoma balkonami. Uważano ją za jeden z czterech cudów Rzymu, obok kostki Farnese, schodów Caetani i portalu Carboniani.
Najpiękniejszy jest dziedziniec, z podwójnym portykiem wspartym na stu granitowych kolumnach. W głębi znajduje się Kąpiel Wenus, nimfeum z posągami, pnączami i fontannami. Dziedziniec zawdzięczamy Martinowi Longhiemu Starszemu.
Na fasadzie głównej znajduje się portal z dwiema kolumnami doryckimi podtrzymującymi balkon, a nad nim wielki herb rodziny. Drugi portal, podobny do pierwszego, lecz bez herbu, otwiera się od strony placu.
Przez prawie trzy wieki pałac strzegł skarbu. Borghese wypełnili arcydziełami dwanaście sal: dziełami Rafaela, Caravaggia, Tycjana i Correggia. W 1891 roku kolekcja przeniosła się do Villa Borghese, gdzie tworzy Galerię Borghese.
Inni architekci, jak Flaminio Ponzio, Carlo Maderno i Carlo Rainaldi, dodali swoje części, a po 1670 roku pałac otrzymał ostatnie rozbudowy. Dłuższy bok, z portalem i wielkim herbem, to ten, który widać, przechodząc Via di Ripetta i Piazza Borghese.
Dziś w zachodnim skrzydle mieści się ambasada Hiszpanii, a od 1922 roku piano nobile jest siedzibą Circolo della Caccia.
Budowa ruszyła w 1561 roku według projektu Vignoli i pałac przechodził z rąk do rąk, aż w 1586 roku kupił go hiszpański kardynał Pedro de Deza Manuel. Główne prace wykonano w latach 1590–1613, za kardynała Camilla Borghese, późniejszego papieża Pawła V.
„Klawiatura” to krótszy bok od strony Tybru, niewielka fasada z dwiema kondygnacjami i dwoma balkonami. Uważano ją za jeden z czterech cudów Rzymu, obok kostki Farnese, schodów Caetani i portalu Carboniani.
Najpiękniejszy jest dziedziniec, z podwójnym portykiem wspartym na stu granitowych kolumnach. W głębi znajduje się Kąpiel Wenus, nimfeum z posągami, pnączami i fontannami. Dziedziniec zawdzięczamy Martinowi Longhiemu Starszemu.
Na fasadzie głównej znajduje się portal z dwiema kolumnami doryckimi podtrzymującymi balkon, a nad nim wielki herb rodziny. Drugi portal, podobny do pierwszego, lecz bez herbu, otwiera się od strony placu.
Przez prawie trzy wieki pałac strzegł skarbu. Borghese wypełnili arcydziełami dwanaście sal: dziełami Rafaela, Caravaggia, Tycjana i Correggia. W 1891 roku kolekcja przeniosła się do Villa Borghese, gdzie tworzy Galerię Borghese.
Inni architekci, jak Flaminio Ponzio, Carlo Maderno i Carlo Rainaldi, dodali swoje części, a po 1670 roku pałac otrzymał ostatnie rozbudowy. Dłuższy bok, z portalem i wielkim herbem, to ten, który widać, przechodząc Via di Ripetta i Piazza Borghese.
Dziś w zachodnim skrzydle mieści się ambasada Hiszpanii, a od 1922 roku piano nobile jest siedzibą Circolo della Caccia.