Opis
Palazzo Montecitorio to siedziba Izby Deputowanych w centrum Rzymu, o krok od Panteonu: barokowy pałac zrodzony z projektu Berniniego, w którym od 1871 roku zasiadają posłowie włoskiego parlamentu.
Pierwsze widowisko czeka na zewnątrz. Fasada Berniniego od strony Piazza di Montecitorio jest wypukła, podzielona na pięć części, które podążają za łukiem ulicy, a na dole ledwie ociosany kamień, z liśćmi i złamanymi gałązkami, sprawia, że wygląda, jakby wykuto ją w skale.
U góry, pośrodku, stoi dzwonnica parawanowa dodana przez Carla Fontanę. Z tyłu, od strony Piazza del Parlamento, fasada zmienia stulecie: cztery narożne wieże z czerwonej cegły i trawertynu, w stylu liberty, czyli włoskiej secesji, autorstwa Ernesta Basilego z Palermo.
W środku Sala Obrad 630 posłów jest wyłożona dębem i przykryta velarium z kolorowego szkła dzieła Giovanniego Beltramiego. Pod nim biegnie fryz Giulia Aristidego Sartoria o dziejach narodu włoskiego, pełen mężczyzn, kobiet i koni.
Obok Sali otwiera się Transatlantico, salon, w którym posłowie zatrzymują się między jednym posiedzeniem a drugim i spotykają się z dziennikarzami. Sufit, dzieło palermiańskiej firmy Ducrot, specjalizującej się w wyposażeniu statków, przypomina wielkie liniowce z początku XX wieku: stąd nazwa.
Na wyższych piętrach znajdują się sale reprezentacyjne. W Sala della Lupa, z brązową kopią Wilczycy kapitolińskiej, 10 czerwca 1946 roku ogłoszono wynik referendum, z którego narodziła się Republika. Sala della Regina gościła królową, gdy czekała na mowę tronową.
Pałac miał być rezydencją Ludovisich, rodziny bratanicy Innocentego X, który w 1653 roku powierzył go Berniniemu. Spór między papieżem a księciem Niccolò Ludovisim spowolnił budowę, która po śmierci księcia, w 1664 roku, stanęła.
W 1694 roku Innocenty XII, wróg nepotyzmu, polecił Carlowi Fontanie dokończyć go jako siedzibę trybunałów papieskich, Curia Innocenziana, otwartą w 1696 roku.
Sartorio malował fryz w takim pośpiechu, że używał czegoś w rodzaju projektora, a przy niektórych twarzach inspirował się przezroczami pacjentów szpitala Policlinico. W niektóre dni otwarte pałac można zwiedzać z asystentami parlamentarnymi, wchodząc od Piazza di Montecitorio.
Pierwsze widowisko czeka na zewnątrz. Fasada Berniniego od strony Piazza di Montecitorio jest wypukła, podzielona na pięć części, które podążają za łukiem ulicy, a na dole ledwie ociosany kamień, z liśćmi i złamanymi gałązkami, sprawia, że wygląda, jakby wykuto ją w skale.
U góry, pośrodku, stoi dzwonnica parawanowa dodana przez Carla Fontanę. Z tyłu, od strony Piazza del Parlamento, fasada zmienia stulecie: cztery narożne wieże z czerwonej cegły i trawertynu, w stylu liberty, czyli włoskiej secesji, autorstwa Ernesta Basilego z Palermo.
W środku Sala Obrad 630 posłów jest wyłożona dębem i przykryta velarium z kolorowego szkła dzieła Giovanniego Beltramiego. Pod nim biegnie fryz Giulia Aristidego Sartoria o dziejach narodu włoskiego, pełen mężczyzn, kobiet i koni.
Obok Sali otwiera się Transatlantico, salon, w którym posłowie zatrzymują się między jednym posiedzeniem a drugim i spotykają się z dziennikarzami. Sufit, dzieło palermiańskiej firmy Ducrot, specjalizującej się w wyposażeniu statków, przypomina wielkie liniowce z początku XX wieku: stąd nazwa.
Na wyższych piętrach znajdują się sale reprezentacyjne. W Sala della Lupa, z brązową kopią Wilczycy kapitolińskiej, 10 czerwca 1946 roku ogłoszono wynik referendum, z którego narodziła się Republika. Sala della Regina gościła królową, gdy czekała na mowę tronową.
Pałac miał być rezydencją Ludovisich, rodziny bratanicy Innocentego X, który w 1653 roku powierzył go Berniniemu. Spór między papieżem a księciem Niccolò Ludovisim spowolnił budowę, która po śmierci księcia, w 1664 roku, stanęła.
W 1694 roku Innocenty XII, wróg nepotyzmu, polecił Carlowi Fontanie dokończyć go jako siedzibę trybunałów papieskich, Curia Innocenziana, otwartą w 1696 roku.
Sartorio malował fryz w takim pośpiechu, że używał czegoś w rodzaju projektora, a przy niektórych twarzach inspirował się przezroczami pacjentów szpitala Policlinico. W niektóre dni otwarte pałac można zwiedzać z asystentami parlamentarnymi, wchodząc od Piazza di Montecitorio.