Opis
Plac Wenecki to wielkie monumentalne skrzyżowanie u stóp Kapitolu, w centrum Rzymu. Spotykają się tu Via del Corso, Via dei Fori Imperiali, Via del Teatro di Marcello oraz osie Via Nazionale i Corso Vittorio Emanuele II. To serce ruchu i pochodów stolicy.
Plac góruje nad Vittoriano, śnieżnobiały pomnik Wiktora Emanuela II, odsłonięty w 1911 roku. W środku znajduje się Ołtarz Ojczyzny, gdzie od 1921 roku spoczywa Nieznany Żołnierz. To symbol jedności Włoch, umieszczony blisko Kapitolu, aby dominował nad placem.
Wokół stoją trzy pałace. Palazzo Venezia, z XV wieku, jest najstarszy: był rezydencją papieży, a potem ambasadą Republiki Weneckiej. Palazzo Bonaparte, z XVII wieku, gościł matkę Napoleona. Palazzo delle Generali, z początku XX wieku, nawiązuje do proporcji Palazzo Venezia.
Na plac przychodzi się także na wielkie uroczystości państwowe: 25 kwietnia, 2 czerwca i 4 listopada obchodzi się tu Wyzwolenie, Święto Republiki i Dzień Sił Zbrojnych.
Aby zrobić miejsce dla Vittoriano, między końcem XIX wieku a 1911 rokiem rozebrano całe budynki, a plac poszerzono i uczyniono symetrycznym, pod kierunkiem architekta Giuseppe Sacconiego. Palazzetto Venezia rozebrano i odbudowano kawałek dalej, element po elemencie.
Za balkonikiem na rogu Via del Corso, w Palazzo Bonaparte, starsza pani spędzała dni, patrząc na plac. Była to Letizia Ramolino, matka Napoleona, która mieszkała tu od 1818 roku aż do śmierci.
Gdy ociemniała, nie zrezygnowała ze swojej rozrywki: kazała gosposi opowiadać sobie o życiu ulicy.
Z balkonu Palazzo Venezia Juliusz II patrzył na wyścig koni berberyjskich wzdłuż Via del Corso. Wieki później z tego samego balkonu Mussolini ogłosił Imperium w 1936 roku i wejście do wojny w 1940.
Nieco dalej, na Palazzo delle Generali, tablica przypomina dom Michała Anioła, zburzony podczas budowy Vittoriano.
Plac góruje nad Vittoriano, śnieżnobiały pomnik Wiktora Emanuela II, odsłonięty w 1911 roku. W środku znajduje się Ołtarz Ojczyzny, gdzie od 1921 roku spoczywa Nieznany Żołnierz. To symbol jedności Włoch, umieszczony blisko Kapitolu, aby dominował nad placem.
Wokół stoją trzy pałace. Palazzo Venezia, z XV wieku, jest najstarszy: był rezydencją papieży, a potem ambasadą Republiki Weneckiej. Palazzo Bonaparte, z XVII wieku, gościł matkę Napoleona. Palazzo delle Generali, z początku XX wieku, nawiązuje do proporcji Palazzo Venezia.
Na plac przychodzi się także na wielkie uroczystości państwowe: 25 kwietnia, 2 czerwca i 4 listopada obchodzi się tu Wyzwolenie, Święto Republiki i Dzień Sił Zbrojnych.
Aby zrobić miejsce dla Vittoriano, między końcem XIX wieku a 1911 rokiem rozebrano całe budynki, a plac poszerzono i uczyniono symetrycznym, pod kierunkiem architekta Giuseppe Sacconiego. Palazzetto Venezia rozebrano i odbudowano kawałek dalej, element po elemencie.
Za balkonikiem na rogu Via del Corso, w Palazzo Bonaparte, starsza pani spędzała dni, patrząc na plac. Była to Letizia Ramolino, matka Napoleona, która mieszkała tu od 1818 roku aż do śmierci.
Gdy ociemniała, nie zrezygnowała ze swojej rozrywki: kazała gosposi opowiadać sobie o życiu ulicy.
Z balkonu Palazzo Venezia Juliusz II patrzył na wyścig koni berberyjskich wzdłuż Via del Corso. Wieki później z tego samego balkonu Mussolini ogłosił Imperium w 1936 roku i wejście do wojny w 1940.
Nieco dalej, na Palazzo delle Generali, tablica przypomina dom Michała Anioła, zburzony podczas budowy Vittoriano.