Opis
Janikulum to wzgórze na prawym brzegu Tybru, nad Zatybrzem: nie należy do siedmiu tradycyjnych wzgórz, ale jest jednym z najlepszych punktów widokowych w Rzymie. Z jego wysadzanych drzewami alei widać całe miasto, od kopuł centrum aż po Góry Albańskie i szczyty Apeninów.
Spacer po Janikulum to dwie aleje platanów, które schodzą się na piazzale Garibaldi, a potem serpentynami opadają ku kościołowi Sant'Onofrio. Po drodze mija się wille, fontanny i pomniki Risorgimento.
Punkt widokowy na piazzale Garibaldi, na wysokości 82 metrów, daje najsłynniejszą panoramę: na pierwszym planie Kapitol, na horyzoncie wzgórza z kopułami, dzwonnicami i cesarskimi ruinami, w oddali białe posągi na fasadzie bazyliki św. Jana na Lateranie. Pośrodku stoi wielki konny pomnik Garibaldiego.
Nieco niżej, w stronę via Garibaldi, znajduje się Fontanone Acqua Paola, wielka monumentalna fontanna, którą zlecił Paweł V. Wzdłuż alei 84 marmurowe popiersia garibaldczyków upamiętniają tych, którzy walczyli u jego boku, a nieco dalej stoi konny pomnik Anity Garibaldi, z jej szczątkami w cokole.
Na północnym krańcu wznosi się Latarnia Janikulum, dar Włochów z Buenos Aires na pięćdziesięciolecie zjednoczenia: z jej placyku roztacza się widok uważany za najpełniejszy na Rzym. Schodząc w stronę Sant'Onofrio, mija się Villę Lante, dzieło Giulia Romana, z loggią otwartą na miasto.
Każdego dnia punktualnie w południe, pod pomnikiem Garibaldiego, armata oddaje jeden strzał ślepym nabojem. Chciał tego Pius IX w 1847 roku, żeby dzwony Rzymu biły wszystkie naraz, a nie każdy o godzinie swojego zakrystiana. W ciche dni słychać go aż na Eskwilinie.
W 1849 roku wzgórze było polem bitwy krótkotrwałej Republiki Rzymskiej, broniącej się tygodniami przed wojskami francuskimi sprowadzonymi przez papieża. Na tarasie widokowym balustrada przytacza w całości jej konstytucję; po zjednoczeniu Włoch Janikulum stało się parkiem publicznym i pomnikiem Risorgimento.
Spacer po Janikulum to dwie aleje platanów, które schodzą się na piazzale Garibaldi, a potem serpentynami opadają ku kościołowi Sant'Onofrio. Po drodze mija się wille, fontanny i pomniki Risorgimento.
Punkt widokowy na piazzale Garibaldi, na wysokości 82 metrów, daje najsłynniejszą panoramę: na pierwszym planie Kapitol, na horyzoncie wzgórza z kopułami, dzwonnicami i cesarskimi ruinami, w oddali białe posągi na fasadzie bazyliki św. Jana na Lateranie. Pośrodku stoi wielki konny pomnik Garibaldiego.
Nieco niżej, w stronę via Garibaldi, znajduje się Fontanone Acqua Paola, wielka monumentalna fontanna, którą zlecił Paweł V. Wzdłuż alei 84 marmurowe popiersia garibaldczyków upamiętniają tych, którzy walczyli u jego boku, a nieco dalej stoi konny pomnik Anity Garibaldi, z jej szczątkami w cokole.
Na północnym krańcu wznosi się Latarnia Janikulum, dar Włochów z Buenos Aires na pięćdziesięciolecie zjednoczenia: z jej placyku roztacza się widok uważany za najpełniejszy na Rzym. Schodząc w stronę Sant'Onofrio, mija się Villę Lante, dzieło Giulia Romana, z loggią otwartą na miasto.
Każdego dnia punktualnie w południe, pod pomnikiem Garibaldiego, armata oddaje jeden strzał ślepym nabojem. Chciał tego Pius IX w 1847 roku, żeby dzwony Rzymu biły wszystkie naraz, a nie każdy o godzinie swojego zakrystiana. W ciche dni słychać go aż na Eskwilinie.
W 1849 roku wzgórze było polem bitwy krótkotrwałej Republiki Rzymskiej, broniącej się tygodniami przed wojskami francuskimi sprowadzonymi przez papieża. Na tarasie widokowym balustrada przytacza w całości jej konstytucję; po zjednoczeniu Włoch Janikulum stało się parkiem publicznym i pomnikiem Risorgimento.