Opis
Muzea Kapitolińskie to muzea miejskie Rzymu, przy placu Kapitolińskim zaprojektowanym przez Michała Anioła. Gromadzą starożytne rzeźby, mozaiki i obrazy w pałacach Konserwatorów i Nowym, połączonych podziemną galerią.
Na dziedzińcu Palazzo dei Conservatori uderzają fragmenty kolosalnego posągu Konstantyna: głowa, sama wysoka na 2,60 metra, ręce i stopy, olbrzymie. Posąg miał mieć 12 metrów i stał w Bazylice Maksencjusza na Forum. W środku Marek Aureliusz na koniu, oryginał z brązu, jest wystawiony pod dachem w wielkiej szklanej sali.
Jest też Wilczyca Kapitolińska, symbol Rzymu, w sali noszącej jej imię: bliźnięta pod wilczycą dodano w XV wieku. Na ścianach tej samej sali wyryto Fasti Kapitolińskie, listy konsulów i triumfów starożytnego Rzymu.
W Palazzo Nuovo, do którego dochodzi się podziemną galerią, stoją słynne rzeźby, takie jak Umierający Galata, rzymska kopia greckiego brązu, i Wenus Kapitolińska. Sale Cesarzy i Filozofów ustawiają w rzędzie dziesiątki portretów: Augusta, Nerona, Trajana, ale też Homera i Sokratesa. Kolejny przystanek to mozaika z gołębiami, znaleziona w Villa Adriana.
Pinakoteka na drugim piętrze ma dwa obrazy Caravaggia, Wróżkę i Świętego Jana Chrzciciela, oraz dzieła Guercina, Rubensa, Tycjana i Velázqueza.
Z wyższego piętra galeria prowadzi pod plac, wśród arkad Tabularium, które wychodzą na Forum Romanum z punktu widzenia, jaki oferuje niewiele innych miejsc.
W 1734 roku pewien papież zrobił coś, co wówczas wydawało się dziwne: otworzył dla wszystkich kolekcję sztuki. Nie tylko dla książąt i kardynałów, ale dla każdego. Dlatego Muzea Kapitolińskie uchodzą za pierwsze muzeum publiczne na świecie.
Tym papieżem był Klemens XII, który właśnie kupił antyki kardynała Albaniego, mające trafić do angielskich kolekcjonerów. Dzieła zostawały w Rzymie: zasada wcale nieoczywista w tamtych czasach.
Historia zaczęła się wcześniej, w 1471 roku, gdy Sykstus IV podarował narodowi rzymskiemu kilka starożytnych brązów z Lateranu. Napoleon później zabrał najlepsze dzieła, jak Umierającego Galatę i Chłopca wyciągającego cierń: wróciły do Rzymu dzięki Antoniowi Canovie.
Palazzo Nuovo zbudowano w XVII wieku na fasadzie zaprojektowanej przez Michała Anioła, a w XVIII wieku Benedykt XIV dodał do niego Pinakotekę z dziełami o tematyce rzymskiej. Na piano nobile Palazzo dei Conservatori przechodzi się przez freskowane sale, takie jak Sala Horacjuszy i Kuriacjuszy i Sala Kapitanów, aż do Sali Wilczycy.
Koniecznie zobacz
• Marek Aureliusz.
• Wilczyca Kapitolińska.
• Fragmenty posągu Konstantyna.
• Umierający Galata.
• Pinakoteka.
Czy wiesz, że…?
• Według niektórych restauratorów Wilczyca nie jest etruska, lecz średniowieczna, z XII wieku.
• Marek Aureliusz na placu to kopia: oryginał jest w muzeach od 1990 roku.
Na dziedzińcu Palazzo dei Conservatori uderzają fragmenty kolosalnego posągu Konstantyna: głowa, sama wysoka na 2,60 metra, ręce i stopy, olbrzymie. Posąg miał mieć 12 metrów i stał w Bazylice Maksencjusza na Forum. W środku Marek Aureliusz na koniu, oryginał z brązu, jest wystawiony pod dachem w wielkiej szklanej sali.
Jest też Wilczyca Kapitolińska, symbol Rzymu, w sali noszącej jej imię: bliźnięta pod wilczycą dodano w XV wieku. Na ścianach tej samej sali wyryto Fasti Kapitolińskie, listy konsulów i triumfów starożytnego Rzymu.
W Palazzo Nuovo, do którego dochodzi się podziemną galerią, stoją słynne rzeźby, takie jak Umierający Galata, rzymska kopia greckiego brązu, i Wenus Kapitolińska. Sale Cesarzy i Filozofów ustawiają w rzędzie dziesiątki portretów: Augusta, Nerona, Trajana, ale też Homera i Sokratesa. Kolejny przystanek to mozaika z gołębiami, znaleziona w Villa Adriana.
Pinakoteka na drugim piętrze ma dwa obrazy Caravaggia, Wróżkę i Świętego Jana Chrzciciela, oraz dzieła Guercina, Rubensa, Tycjana i Velázqueza.
Z wyższego piętra galeria prowadzi pod plac, wśród arkad Tabularium, które wychodzą na Forum Romanum z punktu widzenia, jaki oferuje niewiele innych miejsc.
W 1734 roku pewien papież zrobił coś, co wówczas wydawało się dziwne: otworzył dla wszystkich kolekcję sztuki. Nie tylko dla książąt i kardynałów, ale dla każdego. Dlatego Muzea Kapitolińskie uchodzą za pierwsze muzeum publiczne na świecie.
Tym papieżem był Klemens XII, który właśnie kupił antyki kardynała Albaniego, mające trafić do angielskich kolekcjonerów. Dzieła zostawały w Rzymie: zasada wcale nieoczywista w tamtych czasach.
Historia zaczęła się wcześniej, w 1471 roku, gdy Sykstus IV podarował narodowi rzymskiemu kilka starożytnych brązów z Lateranu. Napoleon później zabrał najlepsze dzieła, jak Umierającego Galatę i Chłopca wyciągającego cierń: wróciły do Rzymu dzięki Antoniowi Canovie.
Palazzo Nuovo zbudowano w XVII wieku na fasadzie zaprojektowanej przez Michała Anioła, a w XVIII wieku Benedykt XIV dodał do niego Pinakotekę z dziełami o tematyce rzymskiej. Na piano nobile Palazzo dei Conservatori przechodzi się przez freskowane sale, takie jak Sala Horacjuszy i Kuriacjuszy i Sala Kapitanów, aż do Sali Wilczycy.
Koniecznie zobacz
• Marek Aureliusz.
• Wilczyca Kapitolińska.
• Fragmenty posągu Konstantyna.
• Umierający Galata.
• Pinakoteka.
Czy wiesz, że…?
• Według niektórych restauratorów Wilczyca nie jest etruska, lecz średniowieczna, z XII wieku.
• Marek Aureliusz na placu to kopia: oryginał jest w muzeach od 1990 roku.