Opis
Spacer po Pincio to park publiczny na wzgórzu Pincio, nad piazza del Popolo w Rzymie. Dochodzi się do niego rampami i serpentynami od placu, a jest jednym z najsłynniejszych punktów widokowych miasta, z panoramą aż po kopułę Bazyliki św. Piotra.
W 1851 roku Niccolò Machiavelli stał się Archimedesem, a Savonarola przemienił się w Guida z Arezzo. Żaden cud: papież Pius IX, porządkując popiersia znamienitych Włochów na Pincio, zmienił imiona tych, którzy byli Kościołowi niemili. Głowy jednak pozostały te same.
Park powstał podczas okupacji francuskiej, przy poparciu Napoleona. W latach 1810–1818 Giuseppe Valadier zaprojektował go razem z piazza del Popolo, łącząc je rampami i serpentynami aż po wielki taras. Był to pierwszy park publiczny w Rzymie.
Nie przegap tarasu widokowego, poświęconego Napoleonowi: widać stąd piazza del Popolo, dzielnicę Prati, Bazylikę św. Piotra, Monte Mario i Janikulum, a na południu Vittoriano i Kapitol. Z Pincio otwiera się jedna z najsłynniejszych panoram miasta.
Wzdłuż alejek stoją setki popiersi znanych Włochów, ufundowane przez Republikę Rzymską z 1849 roku, by dać Włochom panteon pod gołym niebem. Po 1870 roku wróciły także te wykluczone, a pod koniec lat sześćdziesiątych było ich 228.
Potem obelisk Antinousa, poświęcony przez Hadriana jego ulubieńcowi i przeniesiony tu w 1822 roku, oraz zegar wodny z Viale dell'Orologio, ustawiony w 1873 roku. Jego mechanizm przypisuje się dominikaninowi, Giovanniemu Battiście Embriago.
Casina Valadier, zbudowana przez Valadiera w 1813 roku na istniejącym wcześniej casino Della Rota, od razu stała się kawiarnią i miejscem kontemplacji miasta.
Wzgórze było ogrodem już w starożytności: znajdowały się tu horti Lukullusa, gdzie zabito Messalinę, żonę Klaudiusza. Dlatego nazywano je Wzgórzem Ogrodów. Dzisiejsza nazwa pochodzi od Pincich, rodziny, która w IV wieku miała tu swoją willę.
Od 1908 roku wiadukt nad Muro Torto łączy Pincio z Villa Borghese: można iść dalej pieszo do parku.
W 1851 roku Niccolò Machiavelli stał się Archimedesem, a Savonarola przemienił się w Guida z Arezzo. Żaden cud: papież Pius IX, porządkując popiersia znamienitych Włochów na Pincio, zmienił imiona tych, którzy byli Kościołowi niemili. Głowy jednak pozostały te same.
Park powstał podczas okupacji francuskiej, przy poparciu Napoleona. W latach 1810–1818 Giuseppe Valadier zaprojektował go razem z piazza del Popolo, łącząc je rampami i serpentynami aż po wielki taras. Był to pierwszy park publiczny w Rzymie.
Nie przegap tarasu widokowego, poświęconego Napoleonowi: widać stąd piazza del Popolo, dzielnicę Prati, Bazylikę św. Piotra, Monte Mario i Janikulum, a na południu Vittoriano i Kapitol. Z Pincio otwiera się jedna z najsłynniejszych panoram miasta.
Wzdłuż alejek stoją setki popiersi znanych Włochów, ufundowane przez Republikę Rzymską z 1849 roku, by dać Włochom panteon pod gołym niebem. Po 1870 roku wróciły także te wykluczone, a pod koniec lat sześćdziesiątych było ich 228.
Potem obelisk Antinousa, poświęcony przez Hadriana jego ulubieńcowi i przeniesiony tu w 1822 roku, oraz zegar wodny z Viale dell'Orologio, ustawiony w 1873 roku. Jego mechanizm przypisuje się dominikaninowi, Giovanniemu Battiście Embriago.
Casina Valadier, zbudowana przez Valadiera w 1813 roku na istniejącym wcześniej casino Della Rota, od razu stała się kawiarnią i miejscem kontemplacji miasta.
Wzgórze było ogrodem już w starożytności: znajdowały się tu horti Lukullusa, gdzie zabito Messalinę, żonę Klaudiusza. Dlatego nazywano je Wzgórzem Ogrodów. Dzisiejsza nazwa pochodzi od Pincich, rodziny, która w IV wieku miała tu swoją willę.
Od 1908 roku wiadukt nad Muro Torto łączy Pincio z Villa Borghese: można iść dalej pieszo do parku.